Zaterdag 10 december 2011 waren de leden van de Partijraad bijeen in Maastricht.

De partijraad is een adviesclub, bestaande uit leden van onze partij die een actieve bijdrage willen leveren aan de advisering van de fracties in Eerste Kamer en Tweede Kamer. Namens de KC Haarlem nam ik deel aan deze partijraad, samen met 4 anderen. Ik wil graag een weergave doen van een paar hoofdlijnen uit de inleidingen en discussies. Het is dus geen eigen wijsheid!

Onderstaand verhaal vertelde ik op de ALV van de VVD-Blaricum op 15 december jl.

Mark Verheyen, vice-voorzitter van het HB, opende de Partijraad met en sterk en enthousiast betoog. Als gedeputeerde zette hij ook Limburg op de kaart. Onno Hoes, burgemeester van Maastricht, heette ons van harte welkom in zijn stad. Zijn verhaal was een mooie en terechte promo.

De speech van Uri Rosenthal was die van een zelfverzekerde minister. Hij verklaarde zichzelf tot Euro-realist, naast de -sceptici,-positivisten,-negativisten,-foben en -fielen.

De bijdrage van Hans van Baalen, onze voorman in het Europees parlement, was krachtig als altijd.

In Maastricht ging het over Europa, 20 jaar na de ondertekening van het Verdrag van Maastricht.

Toen heerste er in Europa euforie; de muur was om, het Warschaupact viel uiteen. De EU en later de euro, zou leiden tot een krachtige markt en zou ook Oost-Europese landen welvaart brengen. Dat was precies de belofte waardoor het toenmalige West-Duitsland bereid was de centrale positie van de D-mark los te laten. Want de facto hadden we voor de euro al een soort centrale munteenheid: die D-mark.

De president van de Bundesbank belde 10 minuten voordat hij een rentewijziging bekend maakte met de president van de Nederlandse Bank, Duisenberg, om hem te melden wat de rentewijziging in Nederland moest zijn. En deze regie gold ook voor andere landen.

Vandaag kun je vaststellen dat Europa, de Europese Unie, niet in het hart van de mensen zit.

De EU is en heeft ook geen identiteit.

Hoe kun je de harten van de mensen wel werven?

De EU moet doen wat nodig is, niet meer en niet minder. Dat is ook de lijn die het kabinet aanhangt. Mark Rutte en Uri Rosenthal spreken met vele regeringsleiders; zij zetten Nederland met een liberale toets op de kaart.

Het doel is niet Europa. Het doel is een vrije economie. Doel is een stabiele groei van de welvaart. Europa, de EU, is het middel.

De inzet van Rutte bij de Eurotop was drieledig:

1. Harde afspraken binnen de eurozone over afdwingbare begrotingsdisciplines;

2. Harde toezeggingen van landen die in de problemen zitten, dat beloftes van verandering ook worden nagekomen;

3. Een betrouwbare "brandgang", met andere woorden voldoende kapitaal achter de hand om de probleemlanden een uitweg te bieden.

Feit is dat afspraken niet zijn nagekomen. Dat doet pijn; dat levert geen vertrouwen op. De koers die nu is ingezet, is dat er alléén nieuwe toetreders kunnen zijn die volop mee kunnen doen in de EU. We willen niet weer duur leergeld betalen voor een te soepele entree. Nee dus tegen Roemenië, nee dus tegen Bulgarije.

De VVD wil geen "superstaat Europa", maar een Europa dat werkt, zo formuleerde Uri Rosenthal het zaterdag.

Moet de EU de economieën van landen met problemen gaan stimuleren?

We hebben het over Ierland, Portugal, Italië en Griekenlang.

Deze landen hebben elk een ander probleem. Het financieringstekort van die landen is niet vergelijkbaar en evenmin hun respectieve staatsschuld.

De economieën zijn ook sterk verschillend.

Er kan dus geen sprake zijn van een soort EU-stimuleringsaanpak voor al deze landen gelijk. Er kan geen sprake zijn van een geharmoniseerd economisch beleid.

Maar belangrijker nog is, dat de EU geen stimuleringsfunctie hééft. De EU heeft een herverdelingsfunctie.

Overigens, even als zijstapje, de groei van de economie in de EU is fors minder dan de groei van de nieuwe economieën. Weten jullie dat de groeiprognose van China is bijgesteld van 9,3 % naar "geschat" 8,9 %?

Dan nu wat meer over de euro.

Er wordt gezegd dat het vertrouwen in de euro de laatste tijd afneemt. Ik help nog even herinneren dat de euro is geïntroduceerd op een dollarkoers van 1.18.

En nu? We zien al jaren dat de euro op een niveau zit van rond de 1.30. Dus het gaat eigenlijk niet echt om het vertrouwen in de euro, het gaat om vertrouwen in sommige landen. Om het vertrouwen in elkaar!

Dat Engeland zich nu off-side heeft opgesteld moet naar de mening van de VVD niet leiden tot een koers zoals Sarkozy die heeft verwoord: "je hebt nee gezegd en nu mag je niet meer meedoen".

Wij vinden dat bijvoorbeeld op het gebied van defensie en de interne markt zoveel gemeenschappelijke belangen zijn, dat we Engeland er nu bij moeten houden. Dit was wat Hans van Baalen bepleitte.

Er zijn 3 denkrichtingen, 3 scenario's met betrekking tot de euro.

1. Ontbinden en weer terug naar de nationale munteenheid;

2. Een splitsing euro/zeuro;

3. De euro redden.

De onderlinge verwevenheid van Europese banken, van betaalsystemen, is der mate groot dat het eerste scenario desastreus zal zijn. Het zal onherroepelijk leiden tot het in elkaar klappen van economieën. Het afschaffen van de euro zal ook de export binnen de EU een forse klap achteruit geven.

De koers is de volgende:

Geen ongeclausuleerde, geen onbeperkte steun in de vorm van een lage rente van de ECB. Wel stapsgewijze steun, die verleend wordt nadat een probleemland een herstelmaatregel heeft genomen. Dat is geen snelle weg. En we moeten ook rekening houden met tegenslagen. Vanuit de linkerzijde van de Tweede Kamer loopt men te hoop tegen de "overdracht van soevereiniteit". Cohen, Roemer, Pechtold, zij vinden dat abject. Maar daar gáát het helemaal niet over. Het gaat over het afdwingbaar maken van het nakomen van gemaakte afspraken. Afspraken niet van gisteren, maar al van langer geleden. Met het nakomen van afspraken brengen we de geloofwaardigheid van de EU terug.

Het noodfonds treedt midden volgend jaar in werking. Waar het eerst zo was dat er een meerderheid van 85 % nodig was om het in werking te laten treden, is er nu sprake van een noodzakelijke meerderheid van 85 % om de inwerkingtreding tegen te houden. Dat is een hele stap vooruit!

In de discussie werd door leden van de partijraad sterk benadrukt dat de EU-politiek is losgezongen van de mensen in het land, van de ondernemers. Er is te weinig contact, te weinig dialoog; dit leidt tot onbegrip en afstandelijkheid.

Tot slot

In de wandelgangen van het gouvernement sprak ik minister Rosenthal aan op zijn vertrouwen in Italië. Ik vroeg hem hoe hij vertrouwen kan hebben in een regering van een land waarvan volgens officiële onderzoeken en publicaties van het Italiaans justitieel apparaat de economie, de politiek, ja zelfs het Vaticaan is doordesemd van 'ndranghetta, cosa nostra en camorra.

Zijn reactie was dat naar zijn weten het Noorden van Italië een heldere, krachtige en schone economie en bestuur kent.

Ik ben dat met hem eens: het is glashelder dat de maffia ook daar heerst.

In een volgende ALV wil ik graag wat vertellen over "de stand van zaken in Nederland".

Het onlangs verschenen rapport van het Sociaal Cultureel Planbureau zien we dat we in Nederland de afgelopen 20 jaar wel wat bereikt hebben op het gebied van welvaart. En ook wordt duidelijk dat ons pensioenstelsel tot de beste van de wereld behoort. Dat alles danken we mede aan Europa. Mede, want vergeet niet de grote rol van ons aardgas bij onze welvaartsgroei.

In de volgende ALV dus wat aandacht hiervoor. Ook onderwerpen als de aftrek van hypotheekrente en de decentralisatie van rijkstaken naar de gemeente kunnen dan aan de orde komen.

Rob Posthumus

Lid Partijraad

Wethouder Blaricum

Deel dit artikel via: